Je kunt veel bekladden in een stad.
Maar iemand koos dit beeld.
Moments Contained, midden op het Stationsplein. Een jonge vrouw van brons, zichtbaar en krachtig, die staat waar dagelijks duizenden mensen langslopen. Ze is geen decor. Ze is aanwezigheid. Ze is uitgegroeid tot een icoon van de stad. Een herkenningspunt, een ontmoetingsplek. Jong en oud, man en vrouw, arm en rijk laten zich met haar op de foto zetten. Alsof ze zegt: dit is Rotterdam. En alsof Rotterdam terugzegt: deze vrouw hoort bij ons.
Juist daarom raakt het zo diep dat dit beeld is beklad met een racistische leus.
Dit is meer dan vandalisme. Meer dan racisme alleen. Dit is een gerichte aanval op wat dit beeld verbeeldt: zichtbaarheid, emancipatie en bestaansrecht. Op een vrouw die ruimte inneemt in de openbare ruimte. Op het idee dat vrouwen hier niet hoeven te verdwijnen naar de achtergrond, maar mogen staan, letterlijk en figuurlijk.
Het nieuwe jaar begint daarmee wrang. In een tijd waarin velen hopen dat we elkaar weer meer gaan vinden. Dat we verder kijken dan afkomst, geslacht of uiterlijk. Dat we elkaar ontmoeten zonder wantrouwen. Dat had een passend voornemen kunnen zijn richting 2026. In plaats daarvan laat deze daad zien hoe hardnekkig haat kan zijn, en hoe kwetsbaar zichtbaarheid blijkbaar nog altijd is.
Wat deze actie extra ernstig maakt, is de plek. Moments Contained staat symbool voor de kracht van vrouwen in de stad. Ze verbeeldt geen slachtoffer, maar zelfbewustzijn. Geen ondergeschiktheid, maar waardigheid. Door juist dit beeld te bezoedelen is sprake van dubbele discriminatie: racisme én vrouwontering. Het is een poging om zichtbaar gemaakte kracht te vernederen.
In mijn initiatief Vrouw in Beeld gaat het precies hierover. Over wie we laten zien in onze stad. Wie we eren. Wie een blijvende plek krijgt in het straatbeeld. Dit beeld laat zien wat er gebeurt als vrouwen zichtbaar worden: mensen herkennen zich erin. Ze voelen zich gezien. Dat maakt haar betekenisvol. Dat maakt haar kwetsbaar. En dat maakt deze daad zo pijnlijk.
Natuurlijk is het goed dat de leus snel is verwijderd. Maar wegpoetsen is niet genoeg. Dit vraagt om meer dan praktische actie. Dit vraagt om een moreel standpunt. Om het opsporen en aanpakken van daders. Om het uitspreken van een grens. Niet half, niet voorzichtig, maar helder.
Want als we dit bagatelliseren, vertellen we vrouwen dat hun zichtbaarheid onderhandelbaar is. Dat hun plek niet vanzelfsprekend is. Dat mogen we niet laten gebeuren.
Rotterdam moet hiertegen opstaan. Niet alleen in woorden, maar in houding. Door duidelijk te maken dat racisme hier geen ruimte krijgt. En dat vrouwen, in al hun diversiteit, niet alleen welkom zijn, maar beschermd en gerespecteerd worden in de openbare ruimte.
Niet dit beeld.
Niet deze vrouw.
Niet in deze stad.
Laat Moments Contained blijven wat zij is geworden: een icoon van kracht. Een stille belofte dat Rotterdam vooruit wil. En dat die toekomst niet zonder sterke, zichtbare vrouwen kan bestaan.
