Het is weer die tijd van het jaar waarin de stad zichzelf verkleed als tropisch paradijs. Waarin Rotterdam – de stad van regen, windkracht zeven en verkeersboetes – ineens doet alsof ze Rio is. Jazeker, het zomerfestival is losgebarsten. Of zoals mijn buurman Aad het noemt: “de jaarlijkse optocht van glitters, sambabillen en verdwijnende parkeerplekken.”
Ik liep vanmorgen nog over de West-Kruiskade. Daar was het al raak. Een brassband trommelde alsof ze de oorlog moesten winnen, drie pubers verkochten mango op een stokje en een oudere dame in glitter-bh vroeg me of ik “ook aan de parade meedeed.” Ik had een plastic tas met prei bij me, dus ik neem aan dat ze me aanzag voor een performancekunstenaar van Charlois.
Het festival is natuurlijk één groot feest van inclusie en culturele rijkdom. Althans, zolang je niet op de tweede verdieping van een flat aan de Blaak woont en je baby probeert te laten slapen. “Dat is geen steelpan, dat is een aanval,” sms’te mijn vriend Erwin me vannacht om 03:12. Hij woont boven een bar waar de DJ nog steeds denkt dat bubbling een nieuwe stroming is in de filosofie.
De gemeente doet natuurlijk weer of het een cultureel hoogtepunt is. “Verbindend!” riepen ze in de krant. En inderdaad, niets verbindt zo goed als samen vastzitten op de Coolsingel omdat Koningin Fiesta met een veertigkoppig dansgezelschap per ongeluk haar hak verloor bij metrohalte Beurs.
Je zou bijna vergeten dat er mensen zijn die het écht niet meer trekken. Zoals mevrouw Özlem uit Delfshaven, die haar scootmobiel niet meer door de mensenmassa krijgt en inmiddels vier dagen vaststaat bij een kraam met bakbanaan en pittige jerk chicken. Ze overweegt nu emigratie naar de Binnenrotte. Of ome Joop, die dacht dat hij naar een bingo ging en eindigde als onvrijwillige deelnemer aan een samba-workshop georganiseerd door Sire. Ze hebben hem nog niet teruggevonden.
En toch – ik geef het met frisse tegenzin toe – er zit iets moois in. Want zelfs de meest verbitterde Rotterdammer, zo eentje die normaal alleen op de klanken van een klagende kettingzaag danst, tikt bij het horen van de drums toch even met zijn teen. Heel even dan. Daarna moppert hij weer verder over het gebrek aan openbare toiletten.
Dus ja, het zomerfestival is terug. Kleurrijk, chaotisch en knetterhard. Rotterdam viert feest – al weet niemand precies waarom. Maar dat hoeft ook niet. Zolang er nog één iemand is die zijn prei kan laten swingen tussen de confetti, is het leven hier verdraaglijk.
En ik? Ik blijf lekker op mijn balkon zitten. Met oordoppen. En een biertje. Rotterdamba!
