Rotterdam, januari. De oliebollenkramen ruiken nog na, de vuurwerkresten zijn met veel gemeentelijke tegenzin opgeveegd, en terwijl de stad langzaam ontwaakt uit haar feestcoma, doemt er alweer iets nieuws op aan de horizon: verkiezingen. Gemeenteraadsverkiezingen welteverstaan.
En zoals gebruikelijk wordt de kiezer wederom geacht om helderheid te scheppen in een landschap dat qua overzicht net zo overzichtelijk is als de parkeersituatie op de West-Kruiskade op een zaterdagmiddag.
Het nieuwe jaar zou een frisse start moeten zijn. Maar als je naar de lokale politiek kijkt, voelt het eerder als een herhaling van een matige Netflix-serie. De hoofdrolspelers zijn weliswaar deels vervangen, maar het script is hetzelfde: veel woorden, weinig daden, en een budget dat op mysterieuze wijze altijd verdwijnt in "projecten" waar je niet bijster veel van terugziet.
De Rotterdammer, nuchter als altijd, denkt: "Wat schiet ik ermee op?" En geef ze eens ongelijk. De beloofde extra betaalbare woningen zijn nog steeds zo zeldzaam als een werkende roltrap op Zuidplein. De afvalscheiding is een soort stadsquiz geworden: "Raad in welke container dit hoort!" met als prijs een boete als je fout gokt.
Maar het wordt nog mooier. In plaats van rust en duidelijkheid te brengen, maken de partijen zich op voor een verkiezingsstrijd waar vooral verwarring regeert. Nieuwe lijstjes met frisse namen, afsplitsingen van afsplitsingen, partijprogramma’s die in hun vaagheid niet zouden misstaan op een poëzieavond in Noord.
En de kiezer? Die mag het uitzoeken. Wordt het de partij die meer groen wil maar dan wel geplaveid groen van gerecyclede stoeptegels? Of toch de club die pleit voor veiligheid, maar dan op een manier die zelfs je kat als verdacht aanmerkt?
Dus lieve Rotterdammers, stemmen we op details of op ideologie? Ik op dat laatste want details kunnen zomaar worden ingewisseld bij de onderhandelingen voor een stadsbestuur. Dus kies een richting en heb vertrouwen in degene die de richting aangeeft. (Mijn zus Rosa kiest altijd voor vrouwenideologie en komt daar eigenlijk altijd goed mee weg.)
Want uiteindelijk stem je niet alleen voor een partij, maar voor vier jaar lang wel of geen spijt.
