Sporten voor ouderen in Rotterdam, een onderwerp waar ik als rechtgeaarde Rotterdammer met enige ironie naar kan kijken. Want ja, sporten is voor iedereen goed, zeggen ze, maar dan moeten we natuurlijk niet vergeten dat Rotterdam geen stad is voor mietjes. Hier is sporten een serieuze zaak, zelfs voor de oude garde.
Neem nou de bejaardengym in het park, een plek waar het lijkt alsof de oudjes zich klaarmaken voor de marathon. Elke dinsdagmorgen verzamelen ze zich, gewapend met hun elastieken en knijpkatjes, en beginnen aan wat je zou kunnen omschrijven als een militair trainingskamp. Het eerste kwartier lijkt het allemaal heel relaxed. Beetje armen zwaaien, wat rek- en strekoefeningen. Maar dan komt het: de squat-sessie. Met een verbeten blik op hun gezicht gaan ze allemaal door hun knieën alsof ze weer 25 zijn. En daar sta je dan als voorbijganger, vol ongeloof te kijken hoe ze dieper gaan dan jij ooit bij de fysiotherapeut hebt durven doen.
Maar sporten voor ouderen in Rotterdam is meer dan alleen fysiek bezig zijn. Het is een sociaal fenomeen. Kijk maar naar de wandelclubs. Elke ochtend zie je ze in het Kralingse Bos: een groepje oudere dames en heren, perfect uitgedost in felgekleurde regenjassen en onwaarschijnlijk schone witte sneakers. Ze wandelen een rondje om de plas, en ondertussen worden de laatste buurtroddels uitgewisseld. Want wie heeft er nu tijd om stil te zitten als er zoveel te bespreken is?
En dan hebben we nog de senioren die het groots aanpakken. Die met hun e-bikes door de stad zoeven alsof ze een Tour de Rotterdam rijden. Aan snelheid geen gebrek, al vraag ik me soms af of ze zelf nog weten hoe hard ze gaan. Een vriend van me werd bijna omvergereden door een opa op een elektrische driewieler. "Je moet sneller uitkijken, joh!" riep hij nog achterom, terwijl hij verdween in de verte.
De sportfaciliteiten in de stad doen er ondertussen alles aan om het de ouderen naar hun zin te maken. De sportscholen hebben speciale 'seniorenuren', waarin je rustig aan de apparaten kunt prutsen zonder dat er een kleerkast naast je staat te hijgen. Maar ook dat kent zo zijn valkuilen. Want geloof me, als een Rotterdamse oma eenmaal doorheeft hoe zo'n crosstrainer werkt, dan gaat ze los. En voor je het weet sta je naast een dame van 80 die jou compleet eruit rent.
En toch, ondanks de kromme ruggen en soms piepende knieën, laten deze Rotterdammers zien dat leeftijd echt maar een getal is. Want sporten voor ouderen in deze stad is niet alleen goed voor het lichaam, maar vooral voor de ziel. Het is een manier om verbonden te blijven met de stad, met elkaar en misschien zelfs een beetje met hun jongere zelf.
Dus als je de volgende keer een oudere ziet die met een stalen blik richting de fitnessapparaten stapt of een stel senioren ziet powerwalken door het Vroesenpark, denk dan aan dit: Rotterdam laat niemand achter. Zelfs niet op hoge leeftijd.
