Dus daar gaan we weer: Amsterdam krijgt de eer om een 13,5 meter hoge muurschildering van zoenende mannen aan z’n gevel te plakken, en wij, Rotterdammers, blijven achter met... nou ja, niks. Een levensgroot kunstwerk van liefde en acceptatie aan de Vijzelgracht, gemaakt door Judith de Leeuw, ook nog eens met een vleugje AI! In Amsterdam kijken ze al op van niks, behalve als het om de volgende hippe gimmick gaat voor hun stoep. Maar waarom kunnen wij in Rotterdam niet ook wat inclusieve liefde tegen een muur gooien?
Nou, het zal wel weer iets met onze nuchterheid te maken hebben. Rotterdammers lopen niet zo warm voor AI-portretten van kuspartijen, maar laat me jullie even meenemen in een hypothetische situatie. Stel je voor: zo’n gigantische zoenscène op een muur aan de Coolsingel of bij ons eigen Witte de Withkwartier, met een groot, glimmend bord erboven: “Liefde kent geen grenzen.” De havenarbeiders en marktkooplui zouden even opkijken, misschien een keertje knipperen met de ogen, en dan weer door met hun dag. Geen poeha, gewoon “Doe maar gewoon, dan doen we al gek genoeg.”
Maar blijkbaar was die tolerantie niet helemaal aanwezig bij al die Amsterdamse pandeigenaren die weigerden hun muur ter beschikking te stellen. Zelfs in onze hoofdstad, met z’n imago van vrijzinnigheid, blijkt het toch nog een brug te ver voor een portie publieke homo-affectie. Bij ons zou dat probleem trouwens veel praktischer opgelost worden. Hier had Judith gewoon één van de vele lege panden op de West-Kruiskade kunnen pakken. Geen gezeur, geen pandeigenaren met preutsheidsprincipes. En geloof me, we zouden er dan gelijk een gezellig hoekje van maken – een plakplaats voor liefde in alle vormen. (Plakplaats....ik schreef het echt.)
En dan dat AI-element! Alsof we dat hier niet ook hadden kunnen fiksen. We hebben zelfs onze eigen tech-wonders op het Cambridge Innovation Center; Rotterdam heeft kunstmatige intelligentie in z’n DNA zitten! En het mooiste is dat we het niet eens aankondigen met trompetgeschal. Hier komt geen persbericht aan te pas, alleen een lekker nuchtere Rotterdammert die zegt: “Kijk nou, een leuk kunstwerkje, mooi toch? Niet dan?”
Maar ach, we houden het hier gewoon simpel. Misschien moeten we gewoon een muurschildering van een zoenende Feyenoord-supporter met z’n hond overwegen. Want ja, Rotterdam, dat zijn we met z’n allen. Zolang het maar knus en no-nonsense blijft, en vooral: zolang niemand in de weg loopt, dan zijn we al gauw tevreden. Maar wie weet, als die mural aan de Amsterdamse Vijzelgracht een hit wordt, kunnen wij er hier iets van leren. En misschien, heel misschien, wordt de eerste openbare kus tussen man en man (of vrouw en vrouw) dan een Rotterdams icoon.
Maar eerst maar even een kop koffie en een stukje koek – voor het idee, hè. Want in Rotterdam doen we alles op onze eigen manier, met een gezonde dosis “Doe effe normaal.”
